Kami jumpa bukti…
yang awak berada di rumah sewaktu Eun Hong Goo dan isterinya dibunuh.
Dan, kami jumpa saksi yang nampak Eun Seon Jae masuk ke rumah.
Kenapa awak beri pengakuan palsu?
Saya mesti menebus kesalahan saya.
Kenapa awak sanggup buat begini?
Kenapa awak mahu menggantikan Eun Seon Jae sebagai pembunuh?
Awak benar-benar mahu tahu kenapa?
Kalau saya beritahu, awak takkan dapat menerima.
Biar sahaja saya jadi pembunuh dan lepaskan Seon Jae.
Ini sahaja cara untuk awak dan saya menebus kesalahan…
yang kita telah lakukan terhadap Seon Jae.
Awak...
benar-benar mahu tahu?
Kalau begitu, matikan perakam suara dan kamera.
Saya akan beritahu awak semuanya.
Sebaik sahaja awak tahu sebab ibu ayah angkat saya perlu mati,
awak akan terseksa, Encik Woo.
Kotak kek yang awak terima.
Dalam kotak Pandora itu,
awak takkan temui harapan.
Apa yang saya akan beritahu awak ini…
ialah rahsia antara kita berdua.
(Trak melebihi 2.5 tan dilarang memasuki terowong.)
Saya takkan ulang ini di mahkamah.
Saya takkan menarik balik...
pengakuan saya.
Saya...
telah buat dua kesilapan.
(Episod 31)
(Bae Yeo Wool)
Apa yang telah berlaku?
Ada apa?
Saya tinggalkan trak di tempat klien kerana ada kecemasan.
Dan, majikan saya menyebabkan kemalangan...
ketika memandu pulang dengan trak itu.
Tanam atau bakar dia.
Buat sejauh mungkin dari sini.
Apa?
Saya akan beri sejumlah duit yang banyak.
Hapuskan trak itu juga.
Kita tidak boleh tinggalkan sebarang bukti.
Betul.
Saya tidak terfikir tentang itu.
- Siapa dia? - Kenapa itu penting?
Itu bukan masalahnya sekarang ini.
Awak sepatutnya pulang lebih awal.
Kenapa buat majikan awak memandu dan menyebabkan semua ini?
- Tapi... - Sudahlah.
Pergi sekarang.
- Saya tidak boleh, tuan. - Awak mahu dia masuk penjara?
Kami akan bayar awak secukupnya.
Itu bukan masalahnya. Saya tidak boleh buat.
Jadi bagaimana dengan bil hospital isteri awak?
Awak tiada duit untuk bayar pembedahan atau ubat-ubatannya.
Awak akan biarkan dia mati?
Jika awak buat,
kami akan tanggung semuanya.
Awak yang...
memandu trak itu di kilang.
Jika awak enggan,
kami akan beritahu polis awak yang langgar.
Campak dia sejauh mungkin.
(Bae Yeo Wool)
(Daejeon 180km, Busan 395km)
Hei.
Oh, Tuhan. Hei.
Hei.
Hei!
Doktor! Keluar sekarang!
- Ada apa? - Doktor...
- Apa yang berlaku? - Dia masih bernafas.
Bawa dia masuk. Cepat.
Saya yakin...
saya selesaikan masalah itu dengan sempurna.
Saya selamatkan dia dan merahsiakan jenayah mereka.
Tapi...
- Encik Seo. - Ya?
Awak telah urus hal itu dengan baik? Kenapa polis datang?
- Apa? - Mereka menemui trak terbakar.
Apa awak akan buat jika mereka jumpa mayat dalam itu? Jawab.
Tadi saya cakap...
saya buat dua kesilapan, bukan?
Itu kesilapan pertama saya.
Jangan risau. Budak itu masih hidup.
- Apa? - Dia masih hidup,
jadi awak takkan ditangkap.
Dia tidak kata apa-apa lagi.
Jadi saya fikir semuanya telah selesai.
Pintu tidak berkunci.
Tuan?
Pada mulanya, saya tidak cam dia.
Helo.
Wajahnya berbeza.
Kemudian saya dapat tahu yang pasangan pembelit itu…
mencarinya di semua rumah anak yatim sekitar hospital yang saya sebut…
dan menjumpainya.
Mereka memang menakutkan.
Mereka jadikan gadis yang mereka mahu bunuh…
sebagai anak angkat kerana takut ditangkap.
Saya masih berharap.
Walaupun pertemuan pertama mereka mengerikan,
saya percaya mereka besarkan dia dengan kasih sayang.
Tapi,
mereka lebih keji daripada yang saya sangka.
Apa?
Seon Jae tidak bersekolah?
Tidak, dia bersekolah di rumah.
Dia belum benar-benar pulih.
Jadi dia perlu kerap pergi ke hospital.
Awak benar-benar seorang wanita yang hebat.
Dia bukannya anak kandung awak.
Tapi awak amat menyayanginya.
Oh, jangan cakap begitu.
Mereka risau Seon Jae mungkin dapat semula ingatannya…
dan melarang dia keluar.
Saya kata jangan keluar dari bilik.
Maafkan saya, ibu.
"Ibu"?
Mari sini.
- Mari. - Maafkan saya!
Tolong, ibu!
Sini.
Ikut saya!
Sini!
Ibu...
Terdesak mahukan kasih sayang dan penerimaan mereka,
dia bertahan walaupun didera.
Tapi semakin dia bertahan,
semakin teruk dia didera.
Akhirnya,
mereka hantar dia ke luar negara.
Dia bukannya dihantar untuk belajar tapi dibuang.
Tapi,
jiran tetangga memuji pasangan ini...
kerana hantar anak angkat belajar di luar negara.
Adakah Seon Jae juga tahu...
tentang hal ini?
Ya.
Dia tahu.
Apabila saya diberitahu yang saya tidak dapat hidup lama,
saya tertanya-tanya...
kenapa saya memperhambakan diri bertahun-tahun untuk mereka.
Saya sangat menyesal.
(Surat Peletakan Jawatan)
Setidak-tidaknya baki hidup saya,
saya mahu menjalani hidup yang tenang. Jadi saya letak jawatan.
Encik Seo.
Kenapa Encik Seo tiba-tiba letak jawatan?
Bagaimana kalau dia membuka mulut?
Bagaimana kalau dia bercerita tentang Seon Jae? Habislah kita.
Kita tiada pilihan.
Beri dia duit untuk menutup mulutnya.
Seon Jae, budak itu.
Dia hanya menyusahkan.
(Harian Myunggang)
Saya mahu tanya sesuatu.
Hancur luluh hati saya…
kerana Seon Jae takkan tahu hal sebenar…
selepas saya mati.
Jadi saya beritahu dia semuanya.
- Yang ibu ayah angkatnya... - Ibu ayah angkat saya...
pernah cuba bunuh saya?
Masa itulah…
saya buat kesilapan kedua.
Saya tidak tahu…
pembinasaan yang bakal berlaku…
akibat kata-kata saya.
Pada keesokan hari,
Eun Hong Goo dan isterinya mati.
Saya cuba sedaya upaya untuk percaya…
itu bukan perbuatan Seon Jae.
Tapi...
dia minta bantuan saya.
Saya akan beri awak peluang untuk dimaafkan.
Saya takkan dapat lupakan…
wajah ibu saya ketika dia berhadapan dengan maut.
Kenapa saya ingat ini semua?
Maafkan saya, Yeo Wool.
Apa yang perlu saya lakukan untuk dimaafkan?
Apa maksud kemaafan bagi awak?
Lupakan semuanya?
Atau pura-pura seperti semuanya tidak pernah berlaku?
Apa? Siapa awak?
Ketua Hal Ehwal Dalaman.
Saya terima laporan yang Detektif Woo…
akan mengadakan siasatan tanpa kebenaran terhadap budak bawah umur.
- Itu takkan berlaku. - Sudah tentu, tidak.
Tapi saya terima laporan. Saya tidak boleh abaikan sahaja.
Sebab itulah saya perlukan bantuan awak.
Bantuan saya?
Pakai mikrofon ini mulai esok.
Saya perlu periksa jika ada apa-apa yang menyalahi undang-undang…
ketika proses siasatan dijalankan.
Sanggup awak buat begini sedangkan awak juga detektif?
Jika awak tahu kerja keras kami menyiasat,
awak takkan buat begini.
Awak suruh saya melaporkan kesalahan rakan sekerja saya.
Jika tiada apa-apa yang mencurigakan, pakai sahaja alat itu.
Seseorang perlu pakai ini, Detektif Chae.
Awak tentu sangat ambil berat tentang rakan sekerja awak.
Jadi, bukankah lebih baik awak yang lakukan…
daripada menyusahkan rakan sekerja lain?
(Agensi Polis Cheongin)
Awak sudah sampai.
Detektif Woo belum sampai?
Belum. Saya pun hairan.
Dia sudah jumpa budak-budak itu?
Dia sudah pun bertindak.
Dia mungkin telah berjumpa mereka.
Saya harap dia takkan menyusahkan dirinya.
Kita perlu bersamanya supaya boleh mengatasi masalah selepas itu.
Dia bukannya selalu buat perkara tidak baik.
Itu semua prejudis sahaja.
Tidak boleh kata sesuatu awak sendiri tidak percaya.
Diam.
Ya, Detektif Woo.
Awak sudah berjumpa budak-budak itu?
Ibu Jae Hoon memberi kebenaran, begitu.
Tapi Jae Hoon yang paling tidak disyaki.
Dia hanya mengawal.
Saya dengar ibunya seorang peguam.
Saya pasti dia sanggup buat apa sahaja untuk selamatkan anaknya.
Encik Woo juga rakam keterangan saksi.
Menurutnya, Min Woo yang pukul mangsa.
Min Woo?
Saya ingat budak bernama Dae Woong yang pukul mangsa.
Ayah Choi Min Woo merupakan wakil rakyat yang tiga kali dilantik.
Mereka letakkan kesalahan kepada Min Woo kerana dia boleh lepaskan diri?
Jadi awak ada bersama ibu Jae Hoon sekarang?
Ya.
Jae Hoon juga ada di sini.
Baiklah.
Apa awak mahu?
Kita mahu perkara yang sama.
Supaya saya menghilangkan diri.
Apa-apa pun, kita sudah ada keterangan Jae Hoon.
Akhirnya kita ada petunjuk untuk kes ini.
Saya rasa sudah tiba masanya.
Nampaknya tiada apa-apa masalah.
Woo Tae Seok bukannya dungu.
Dia takkan menyebabkan masalah secara terang-terangan.
Dengar sahaja lagi.
Saya perlu ke tandas.
(Wakil Rakyat Choi Yang Soo)
Ya, Kapten Jeon. Kenapa?
Awak tidak membantu langsung.
Apa yang awak cakap ini?
Saya bercakap tentang kawan Min Woo, Jae Hoon.
Awak perlu menutup mulut ibunya.
Barulah saya boleh melakukan kerja.
Detektif Woo.
Ketua Hal Ehwal Dalaman datang berjumpa saya semalam.
Kenapa?
Dia dapat laporan awak menjalankan siasatan tanpa dapat kebenaran.
Dia suruh saya pakai mikrofon.
- Jadi? - Tentulah, saya tolak.
Dia ugut saya dan kata seseorang perlu pakai mikrofon itu.
Mengarut betul! Dia fikir pasukan kita apa?
Awak bertiga boleh turun ke bawah.
Hei, awak beritahu mereka?
- Awak? - Saya tidak tahu.
Berterus-terang sahaja.
Apa awak beritahu detektif itu?
Saya tidak pernah berjumpa dengan detektif bernama Woo Tae Seok.
Dia cakap dia juga ada rakaman suara.
Saya tidak pernah pun jumpa dia. Rakaman apa?
Awak fikir Min Woo boleh terlepas…
kerana dia anak wakil rakyat?
Awak beri keterangan menuduh Min Woo?
Dae Woong juga kehilangan ayahnya.
Awak pula selalu fikir cara mahu melepaskan diri sahaja?
Saya benar-benar tidak jumpa dia.
Jika awak begitu risau, mari jumpa detektif itu.
Mari tanya dia.
Baguslah.
Mari kita tanya dia.
Maafkan saya, bila saya jumpa awak?
Pertama sekali, dengar ini.
- Awak kata awak tidak jumpa dia. - Detektif Woo,
saya mahu beritahu sesuatu.
Kenapa awak menjerit?
Choi Min Woo, tutup mulut Ji Ho.
Tolong.
Apa? Kenapa dengan dia?
- Hei, Guni Pasir. - Dia sudah mati?
Oh Tuhan, kenapa pukul kuat sangat?
Dia yang lemah. Saya pukul perlahan sahaja.
Hei, selepas ini kelas Bahasa Korea dengan guru kelas kita?
Susahlah kita kalau cikgu tahu.
Hei, sudahlah dan bangun.
Saya sudah kata yang saya ada rakaman.
Awak sudah dengar, bukan?
Dae Woong yang pukul budak itu.
Anak saya langsung tidak sentuh budak itu.
Betul. Min Woo dan Jae Hoon tidak pukul budak itu.
Dan, Jae Hoon juga yang buat panggilan 911.
Dae Woong berkeras mahu membawa mangsa ke hospital ayahnya.
Hari itu sahaja mereka tidak pukul dia.
Min Woo pernah pukul budak itu banyak kali juga.
Pernah sekali mangsa hampir mati apabila dipukul oleh Min Woo.
- Awak fikir saya tidak tahu? - Awak ada bukti?
Awak fikir saya akan berdiam diri jika awak buat tuduhan begini?
Pastikan pengetua menutup mulut.
Dan, awak, Encik Choi. Awak beri rasuah...
Pesuruhjaya Jeneral dan menekan polis.
- Itu karut! - Tidak, langsung tidak karut!
Suami saya mahu menyembunyikan lebam di badan budak itu…
dengan melakukan CPR. Sanggup awak berpaling tadah?
Ibu, rakaman itu bukan dari hari kejadian.
Ji Ho mati pada hari Sabtu. Kami tidak bersekolah hari tersebut.
Dia terus pengsan setelah kami pukul dia pada hari tersebut.
Jadi dia tidak dapat bercakap.
Terima kasih atas keterangan awak semua.
Saya akan dapatkan waran dan jumpa awak semua di balai.
Encik Woo Tae Seok.
Tuan!
Tujuan operasi ini untuk tangkap Encik Woo Tae Seok.
Tidak sangka lain pula yang ditangkap.
Nampaknya kita membantu Encik Woo…
dan menangkap orang atasan.
Nampaknya begitulah.
Saya risau menyuruh detektif itu memakai mikrofon.
Apa-apa pun, dia berjaya dapat keterangan sekaligus.
- Perbualan tadi telah dirakam? - Ya.
Kes bertukar menjadi kes melibatkan wakil rakyat dan pesuruhjaya.
Kami tidak lagi dapat mengurus kes ini sendiri.
Sediakan transkrip dan terus hubungi pendakwa raya.
Baiklah, tuan.
Seorang wakil rakyat ternama, hospital terkenal dan sekolah…
berkomplot menyembunyikan kebenaran…
tentang kematian seorang pelajar akibat keganasan di sekolah.
Kami mendapat tahu yang ayah salah seorang penyerang,
seorang pengarah hospital, melakukan CPR secara berlebihan…
ke atas pesakit yang sudah pun mati…
untuk menyembunyikan lebam akibat dipukul.
Dan, wakil rakyat, ayah kepada seorang lagi penyerang,
menggunakan pengaruhnya untuk menekan polis.
Awak mengaku mengambil rasuah?
Awak cuba menyembunyikan kematian pelajar itu?
Apa perasaan awak sekarang?
Saya akan jawab soalan ketika proses pendakwaan.
- Tolong beri kerjasama. - Tolong jawab.
Adakah dakwaan itu benar?
- Tuan! - Tuan, tolong jawab soalan kami!
Ga Young.
Awak dan Encik Woo memang merancang untuk guna alat intipan awak, bukan?
Awak patut beritahu saya lebih awal.
Kenapa?
Awak fikir saya mungkin mengkhianati Encik Woo?
Saya boleh nampak jelas di raut wajah awak.
Nasib baik saya tidak beritahu.
Apabila berada dalam situasi begitu, awak patut guna akal.
Tidak mahu bekerjasama takkan selesaikan apa-apa.
Semakin saya fikir, semakin saya marah.
Awak anggap saya sebagai seseorang yang sanggup mengkhianati Encik Woo.
Tidak, bukan begitu.
Maafkan saya, saya benar-benar minta maaf.
Belanja saya makan.
Belanja makan?
Maknanya ibu ayah pelajar-pelajar yang membuli…
terlibat dalam percubaan merahsiakan kes tersebut.
Betul.
Ibu mangsa tidak mampu berbuat apa-apa selain...
membantah seorang diri di depan hospital.
Ji Ho.
Tunggu sedikit masa lagi.
Saya sudah jumpa seorang detektif yang baik.
Dia akan menegakkan kebenaran atas kematian awak.
Guni Pasir!
Tolong berhenti.
Awak boleh pukul saya juga selepas saya pukul awak 20 kali.
Saya tidak mahu pukul awak.
Tolong berhenti.
- Guna Pasir bersuara. - Sebab dia mahu dipukul lagi.
Ji Ho!
Ya, benar.
Saya bunuh Pengarah Lee.
Terkejut saya.
Itu bukan rakaman pada hari kejadian.
Tapi awak bohong saya kata awak ada bukti?
Anak awak bunuh anak saya.
Jadi kenapa?
Hei, perempuan. Awak ada bukti?
Awak ada duit melantik peguam?
Apa yang awak lakukan untuk anak awak?
Awak cuma membantah…
dengan sekeping kertas itu dalam cuaca sejuk begini.
Ada apa-apa yang berubah bila awak membantah dan mengadu?
Kalau anak awak ialah anak saya…
Begini,
katalah anak awak seorang pelajar dari sebuah kolej berprestij.
Tragisnya, pelajar bijak ini mati. Begitulah.
Kemudian barulah keadaan akan berubah seperti yang awak harapkan.
Tapi, anak awak?
Dunia ini tidak berminat...
dengan kematian anak lelaki awak yang tidak penting itu.
Kenapa? Nilai nyawa setiap orang berbeza.
Berani awak kata begitu?
Berani awak menjegil saya?
Awak fikir…
saya suruh mereka halau awak kerana saya takut?
Saya buat begitu kerana tidak mahu melihat muka awak dari meja saya.
Lihat! Saya boleh lihat awak dari sini.
Saya buat begitu kerana tidak mahu melihat…
wajah awak yang mengingatkan saya pada anak awak!
Lihat!
Wajah awak mirip mendiang anak awak!
Cukup!
Awak patut beri saya sedikit masa.
Saya tidak terniat mahu bunuh dia.
Hanya...
apabila saya bunuh Pengarah Lee,
dunia memberi perhatian pada anak saya, Ji Ho.
Satu-satunya perkara seorang ibu miskin dan tidak berpengaruh…
seperti saya boleh buat ialah mengorbankan hidupnya.
(Episod Akhir)
Hei, awak buat apa ini? Tunggu. Lepaskan saya.
Hei, lepaslah. Lepaskan saya.
Lepas. Lepaskan saya!
Hei, bertenang.
Hei, budak-budak akan dihukum.
Ibu ayah mereka juga ditahan. Semuanya seperti yang awak mahukan.
Saya tidak tahu kenapa awak buat begini pada saya,
tapi awak akan puas hati hanya selepas saya masuk penjara juga??
Ini bukan tentang hal awak mengambil rasuah.
Jadi, awak patut tolong saya.
Sama seperti dahulu.
Awak cuma perlu campak kunci dan pergi.
Pergi ke koordinat yang saya beri, naik bot dan pergi.
Awak akan meringkuk dalam penjara seumur hidup…
kalau didapati bersubahat dengan pembunuh bersiri, bukan?
Dari mana awak dapat rakaman itu?
Jika awak tidak lepaskan Jang Hyung Min,
Hae Jun takkan mati!
Tidak guna.
Cukuplah. Cukup!
Sekejap. Saya tidak tahu. Saya tidak tahu langsung.
- Saya tidak tahu langsung. - Apa?
Saya benar-benar kesal…
atas kejadian yang menimpa isteri awak.
Saya tidak tahu langsung.
Saya tidak tahu dia pergi mencari isteri awak.
Tidak, itu tidak benar. Awak pura-pura tidak tahu!
Siapa yang akan mengaku kesalahan mereka jika tahu ia salah?
Tiada sesiapa akan mengaku!
Tapi awak tahu.
Tidak guna.
Awak lihat apa?
Tiada apa-apa untuk dilihat di sini.
Kapten Jeon Chun Man.
- Apa pula sekarang? - Bawa dia pergi.
Lepas. Lepaskan saya!
Saya boleh jalan sendiri. Lepaslah!
Lepaslah! Tidak guna!
Awak akan berdiam diri sahaja?
Awak fikir ini pengakhiran saya?
Saya akan bunuh awak semua!
(Anugerah Tatasusila, Han Seon Jae)
Bukankah nama sebenar awak, Han Seon Jae?
Jadi, Hong Goo dan Jung Sook ialah ibu ayah angkat awak?
Itu sebabnya awak bunuh mereka dengan kejam?
Mereka dera awak?
Saya kasihankan awak. Tapi saya boleh faham.
Sekarang ini, awak mahu tanya sama ada ayah saya…
mencabul saya?
- Ya. - Cik Eun telah letak jawatan.
Saya rasa dia melarikan diri kerana tahu kita memburunya.
Saya akan pergi periksa rumah dia.
Tidak, biar saya periksa. Saya akan hubungi awak kemudian.
(Nombor Peribadi)
Encik Woo Tae Seok.
Awak di mana?
Awak sudah guna hadiah yang saya beri kepada awak?
Impian awak adalah untuk memenjarakan dia.
Awak di mana?
Kenapa awak cari saya?
Kenapa awak mahu tahu saya di mana?
Awak sudah tangkap pembunuh ibu ayah angkat saya.
Awak tahu Pengurus Seo tidak bersalah.
Dan awak pembunuh itu.
Awak ada bukti?
Awak akan tangkap saya jika ada bukti?
Mari jumpa.
Apa kita akan buat nanti?
Kita akan berbual apabila bertemu.
Saya tidak pasti…
sama ada awak mahu tangkap atau lepaskan saya.
Jika awak mahu jumpa, awak patut cari saya.
Maknanya saya boleh benci awak.
Bencilah saya semahu-mahunya.
Awak sudah bersedia meringkuk dalam penjara seumur hidup?
Saya akan hanya keluar apabila saya mati.
Encik Seo.
Awak tidak begitu pasti apa kesalahan awak.
Betul?
Tolong saya.
Saya rasa ada orang bunuh...
ibu dan ayah saya.
Tuan, saya sudah kesan lokasi Eun Seon Jae.
Biar sahaja saya jadi pembunuh dan lepaskan Seon Jae.
Ini sahaja cara untuk awak dan saya menebus kesalahan…
yang kita telah lakukan terhadap Seon Jae.
Sampai ke sini awak datang.
Awak datang untuk tahan saya?
Ya.
Awak lebih jahat dari yang saya sangka.
Ya, saya mungkin manusia menakutkan yang bunuh ibu bapanya…
tapi awak yang cipta manusia menakutkan ini.
Awak betul-betul yakin awak ada hak untuk menangkap saya?
Tidak, saya tiada hak menahan awak.
Jadi, saya mahu serahkan kes ini kepada orang lain.
Tapi...
jika saya sendiri tidak tangkap awak…
Jika saya sendiri tidak boleh tangkap penjenayah,
saya bukan lagi seorang polis.
Kalau begitu, letaklah jawatan.
Awak boleh lepaskan saya dan bersara.
Kenapa jadi polis jika awak tiada hak untuk mendakwa saya?
Sebab ini sahaja saya ada dalam hidup saya sekarang.
Awak tinggalkan kekecewaan dalam hidup saya…
tapi awak beri harapan dalam hidup awak?
Tidak bolehlah begitu. Itu amat tidak adil.
Adakah ini yang awak mahu selama ini?
Awak mahu saya lepaskan awak…
dan hidup tanpa harapan?
Siapa tahu?
Jika awak buat begitu, mungkin saya akan maafkan awak.
Awak langsung tidak bercadang mahu memaafkan saya.
Bagaimana awak begitu pasti?
Sebab saya tahu kesalahan yang saya buat tidak boleh dimaafkan.
Awak hidup merana disebabkan saya.
Seperti kata-kata awak,
awak tidak boleh lupa…
atau pura-pura ia tidak pernah berlaku.
Jika awak lepaskan saya,
saya akan maafkan awak.
Itu tidak boleh dibandingkan dengan apa yang telah saya lalui,
tapi sekurang-kurangnya awak akan kehilangan sesuatu yang berharga.
Saya akan anggap kita seri.
Saya takkan dapat lupakan awak,
tapi saya akan berpura lupakan perbuatan awak.
Adakah ini jawapan awak?
Awak akan tangkap saya?
Ya.
Tae Seok.
Awak fikir kenapa saya mulakan semua ini?
Sebab saya mahu seksa awak?
Bukankah lebih baik saya bunuh semua orang yang awak sayang?
Awak mahu perasaan saya terseksa.
Awak silap.
Saya beri awak banyak peluang untuk dapatkan kemaafan saya.
Awak boleh sahaja hentikan siasatan demi saya.
Awak boleh sahaja biarkan Encik Seo ganti saya.
Awak dapat banyak peluang untuk buat sesuatu demi saya.
Dan saya bercadang…
Awak tidak boleh maafkan saya.
Betul.
Itu sesuatu yang tidak boleh dimaafkan.
Tapi saya tetap beri awak peluang.
Bukankah ini menyedihkan?
Dari awal lagi awak tahu…
kesalahan awak terlalu besar untuk dimaafkan.
Sebab itulah awak melayan saya dengan baik.
Sebab satu hari nanti,
kalau saya dapat tahu hal yang sebenar,
awak dapat peluang untuk dimaafkan.
Itu yang awak sangka.
Dari awal lagi, awak sudah merancang dalam fikiran.
Tiada sekelumit keikhlasan dalam diri awak.
Tapi awak mahu tahu?
Orang yang kesunyian seperti saya…
mudah salah faham pembohongan sebegitu sebagai keikhlasan.
Awak tidak terbayang betapa kejamnya perbuatan itu, bukan?
Awak tidak pernah membuka hati awak kepada saya.
Tapi awak buat saya berpaut pada awak…
dan mendahului saya.
"Saya harap dia pandang saya."
"Saya harap dia suka saya."
Saya cuba sedaya upaya dan mengharapkan balasan.
Sekarang, saya kasihankan diri sendiri.
Saya harap awak terima hukuman yang setimpal…
dengan kesalahan awak.
Awak tidak boleh maafkan saya.
Tidak.
Jangan tinggalkan saya sendirian lagi.
Hei, ada apa-apa berita tentang ketua pasukan baru?
Saya tidak pasti.
Saya ingat ini hanya sementara.
Sudah setahun saya jadi pemangku tanpa gaji lebih.
Awak pakai sut.
Awak Woo Tae Seok Junior?
Saya nampak pelik?
Sesuai dengan awak. Sangat sesuai.
Oh Tuhan, Encik Ban.
Awak kelihatan hebat.
Dia bukan Encik Ban lagi. Dia sekarang Detektif Ban.
Ya.
Encik Ban kedengaran menarik dan murahan, sama seperti dia.
Murahan?
Apa-apa pun,
selepas semuanya telah ditolak daripada gaji saya,
nampaknya saya rugi. Saya sudah kira semuanya,
dan saya rasa lebih menguntungkan ketika saya dibayar 1,670 dolar.
Awak dapat penghormatan jadi sebahagian dari polis negara.
Penghormatan?
Awak akan terima pencen selepas bekerja selama 20 tahun.
Oh Tuhan, itu berita baik.
Detektif Chae, awak kelihatan bergaya.
Detektif Lee. Simulasi senjata…
untuk kes Hwaseo-dong sudah keluar.
Mari.
Mari. Mari kita bekerja.
Mari. Mari bekerja.
Detektif Chae.
Awak tidak pulangkan pistol selepas operasi semalam, bukan?
Betullah!
Saya sudah pulangkan semalam.
Belanja saya makan.
Terima kasih.
Apa awak mahu?
Awaklah pilih.
Jika awak tidak tahu, awak patut buat carian di Internet.
Patutkah saya cari?
Tempat menarik untuk bertemu janji.
Tempat menarik untuk…
bertemu janji?
- Apa? - Saya akan pergi ke bilik gerakan.
Tiba-tiba sahaja? Sekarang? Tunggu, apa awak cakap?
Apa yang berlaku ini?
Awak berdua ada apa-apa? Beritahu saya.
Tentang kes Hwaseo-dong...
Mangsa itu pendera kanak-kanak, bukan?
Apa senjata yang telah digunakan?
Saya sudah periksa…
dan ini senjata yang digunakan.
Ini milik Eun Seon Jae.
Bukan senjata yang sama.
Apa yang berlaku pada Eun Seon Jae?
Saya tidak tahu. Dia tidak pernah dijumpai.
Siapa tahu dia mungkin masih hidup atau sudah mati?
(Penjara Cheongin)
Awak tidak apa-apa?
Sudah lama awak tidak datang. Kemudian datang untuk cari pasal?
Jika saya tidak apa-apa, ini bukan sebuah penjara.
Ini tentu hotel.
Awak masih suka merungut, Kapten Jeon.
Awak masih baran.
Jika awak menyesali semua perbuatan...
dan duduk diam-diam sebagai banduan contoh,
awak boleh diberi parol.
Menyesal?
Apa kesalahan saya yang teruk sehingga patut menyesal?
Awak dapat bertahan dengan baik. Kenapa awak cakap begini lagi?
Bukankah kita patut mengampu orang atasan,
menekan orang bawahan,
dan hidup dengan tenang tanpa sebarang masalah?
Awak dan Woo Tae Seok langsung tidak bersalah?
Setidak-tidaknya saya bekerja keras sebagai detektif.
Saya telah memenjarakan ramai penjenayah.
Mereka semua ada di sini juga.
Setiap kali ada masa lapang, mereka akan ugut bunuh saya.
Saya sangat berterima kasih.
Orang yang lebih teruk daripada mereka…
ialah orang yang di atas sana.
Mereka takkan sesekali masuk ke sini.
Mereka ada kehidupan yang hebat di luar sana.
Apa boleh kami buat?
Ini realiti.
Dan perbuatan awak…
sememangnya salah.
Saya pesuruhjaya jeneral sekarang.
Jaga diri.
Saya perlu melawat bekas pesuruhjaya jeneral.
Jeong Woo, tunggu. Tunggu!
Jeong Woo!
Hei!
Di mana Tae Seok? Dia belum sampai?
Hei.
Dia sudah boleh keluar dari hospital?
Jadi, saya bukan lagi ketua pasukan?
Awak belum dapat berita?
Pasukan SNS sekarang diletakkan di bawah Unit Siasatan Wilayah,
dan Tae Seok dilantik sebagai kapten.
Awak tidak boleh buat begitu. Awak kata ini sementara sahaja.
Adakah jawatan awak penting?
- Detektif Woo. - Hei.
Yang penting adalah menangkap penjenayah.
Ya, awak boleh tangkap semua penjenayah dalam dunia ini.
Awak sekarang kapten.
Kapten Woo, tahniah atas pengembalian kedudukan jawatan.
Waktu kerja pejabat kita sudah berakhir.
Gaji saya akan dipotong lagi.
Betul. Awak tidak perlu terburu-buru kembali bertugas.
Kami agak lapang buat seketika.
- Detektif Ban! - Detektif Ban!
Tidak mungkin!
- Oh Tuhan. - Seriuslah.
Mulut awak itu.
Mari sini.
Mari pergi.
Mari pergi!
- Hei, awak. - Berhenti.
- Kejar mereka! - Ya!
Lepaskan saya!
Apa yang awak cuba lakukan?
Hei, sakitlah.
Tidak guna.
Semua sudah ditangkap?
- Ya! - Ya.
Senyap.
- Jangan gerak. - Tidak guna.
Jalan.
(Kurang Jahat)
(Terima kasih kerana menonton Less Than Evil.)